Dituria dhe Progresi Njerëzor ❤❤❤

Dituria është thelbi i çdo përparimi. Për të kuptuar se çfarë është progresi njerëzor, duhet së pari të kuptojmë çfarë është dija.

Tre dimensionet e ekzistencës

Ekzistenca njerëzore ka tre aspekte:

1. Trupi fizik,

2. Trupi mendor,

3. Trupi shpirtëror.

Trupi fizik është banesa e mendjes, ndërsa mendja është depoja e të gjitha dijeve dhe përvojave që kemi.

Trupi dhe qelizat

Trupi ynë përbëhet nga qeliza, të cilat ndahen në dy lloje:

Protozoike – qeliza shumë të thjeshta, të lidhura me instinktin.

Metazoike – qeliza më të zhvilluara, që punojnë në bashkëpunim me njëra-tjetrën.

Secila qelizë ka një formë të vetën “mendjeje”, edhe pse shumë të pazhvilluar. Qelizat bashkohen dhe krijojnë sisteme të ndryshme në trupin tonë, të cilat kanë “mendje kolektive” – d.m.th. secila pjesë e trupit (zemra, mushkëritë, organet e tjera) punon me një lloj inteligjence të vetën.

Mendja njerëzore si mendje kolektive

Edhe mendja njerëzore është një mendje kolektive, sepse përfshin:

mendjet e qelizave protozoike,

mendjet e qelizave metazoike,

dhe vetë vetedijen njerëzore.

Kur mendja e– një njeriu ndikohet më shumë nga mendjet e qelizave të thjeshta (protozoike), ai vepron në mënyrë instinktive, të ngjashme me kafshët. Por kur mendja njerëzore e zhvilluar sundon mbi instinktet, njeriu bëhet më fisnik, më i vetedijshem – si një qenie hyjnore (devatá).

Kjo është arsyeja pse një njeri duhet të punojë për të ngritur lart vetedijen e tij.

Rëndësia e ushqimit dhe mendimit

Qelizat krijohen nga ushqimi dhe pijet që konsumojmë, prandaj ushqimi ndikon drejtpërdrejt në mendjen tonë. Duke ushqyer trupin me pastërti, ne pastrojmë dhe qetësojmë mendjen.

Në të njëjtën mënyrë, mendimet që ushqejmë ndikojnë në cilësinë e vetëdijes sonë.

Çfarë ndodh pas vdekjes

Kur njeriu vdes, lidhja midis mendjes dhe trupit fizik ndërpritet. Trupi bëhet i pajetë dhe mendja nuk ruan kujtime fizike.

Por dëshira e shpirtit për t’u bashkuar me Kozmosin Hyjnor (Makrokozmosin) mbetet, sepse ajo dëshirë është psiko-shpirtërore dhe nuk shuhet me vdekjen fizike.

Nivelet e dijes

Ekzistojnë disa lloje të dijes, që përputhen me nivelet e zhvillimit mendor:

1. Dija fizike – lidhet me trupin dhe shqisat. Është më e ulëta dhe kufizohet nga koha, hapësira dhe personi.

Shembull: Një fakt shkencor ose historik që ndryshon me kalimin e kohës.

2. Dija fiziko-psikike – është vetdija që përfshin trupin dhe mendjen. Këtu njeriu fillon të kuptojë lidhjen midis botës së jashtme dhe përvojës së brendshme.

3. Dija psikike – është njohuria e mendjes, që shkon përtej trupit. Këtu lind intuita, analiza, krijimtaria dhe reflektimi i thellë. Por edhe kjo dije është e kufizuar, sepse varet nga përvoja e individit.

4. Dija psiko-shpirtërore – lind kur njeriu fillon ta shohë realitetin përtej vetes, duke e bërë Kozmosin (ose Hyjninë) objekt të meditimit të vet.

Kjo është njohuri që nuk ndikohet më nga koha, hapësira apo personi.

5. Dija shpirtërore (absolute) – është faza më e lartë, ku subjekti, objekti dhe procesi i njohjes bashkohen në një të vetme. Këtu njeriu e ndien praninë e Vetëdijes Supreme në çdo çast.

Ky quhet dhruvá smrti – vetëdija e qëndrueshme shpirtërore.

Si ndodh kalimi nga dija psikike në dija shpirtërore

Në fillim, njeriu përpiqet ta kuptojë Zotin si objekt të meditimit: “Unë po e shoh Atë.”

Por në fazën e përparuar të Dhyánës (meditimit), ndodh përmbysja e qëndrimit: njeriu ndien se është Paramátmá që e sheh atë.

Kur kjo ndjesi bëhet e qëndrueshme, ndodh bashkimi shpirtëror.

Në atë pikë, dija nuk është më diçka që zotëron, por një gjendje që je.

Dija fizike dhe intelektuale është e dobishme, por e kufizuar.

Dija fiziko-psikike është më e vlefshme, sepse lidhet me vetëdijen.

Dija psikike e bën njeriun “të plotë”, por jo të lirë.

Vetëm dija psiko-shpirtërore dhe shpirtërore çliron plotësisht njeriun dhe e çon drejt përparimit të vërtetë.

Përparimi njerëzor nuk është vetëm teknologjik apo material – është një proces i zhvillimit të vetëdijes që fillon nga instinkti dhe përfundon në ndriçim.

Kur dija bëhet dashuri, dhe dashuria bëhet bashkim me të Përjetshmen atëherë njeriu ka arritur qëllimin e vet.

Shrii Shrii Anandamurtiji