Përtej Përvojës së Përkohshme

 Përtej Përvojës së Përkohshme

Shprehjet njerëzore kanë një natyrë të trefishtë: fizike, psikike dhe shpirtërore. Dhe ekzistojnë katër qasje njerëzore: fizike, fiziko-psikike, psikike dhe psiko-shpirtërore.

Vuajtja dhe ankthi, kënaqësia ose qetësia që një njeri ose kafshë përjeton në një nivel fizik janë jashtëzakonisht të kufizuara. Domethënë, valët e vuajtjes dhe ankthit, ose kënaqësisë, manifestohen brenda një sfere të ngushtë, dhe kjo është arsyeja pse ato janë thjesht të përkohshme. Personaliteti dhe hapësira janë gjithashtu jashtëzakonisht të kufizuara.

Në rastin e njerëzve, dhe madje edhe në atë të disa kafshëve të evoluara - siç janë qentë ose majmunët - ekzistojnë edhe kënaqësitë dhe dhimbjet fiziko-psikike. Edhe pse sfera e ndikimit të këtyre kënaqësive ose dhimbjeve është e kufizuar, ajo është më e gjerë se e para - domethënë, më e gjerë se sfera e kënaqësisë ose dhimbjes thjesht fizike.

Në rastin e njerëzve, ekziston kënaqësia psikike ose dhimbja psikike. Në rastin e kafshëve, shumica përjetojnë kënaqësinë dhe dhimbjen vetëm në një nivel fizik, dhe këto manifestohen, ose zhvillohen, si instinkte të lindura.

Por në rastin e kafshëve dhe njerëzve të evoluar, jo gjithçka është e lindur; disa gjëra janë të detyruara. Dhe jo vetëm të detyruara, disa zhvillohen spontanisht. Tek ata - domethënë, tek kafshët dhe njerëzit e evoluar - si gjenialiteti ashtu edhe aftësia teknike bashkëjetojnë. Por në rastin e kafshëve jo të evoluara, nuk ka asgjë që i ngjan gjenialitetit ose aftësisë teknike.

E dini, gjenialiteti është një aftësi e lindur. Dhe çfarë është një aftësi teknike?

"Aftësia teknike" do të thotë që një aftësi e zakonshme është zhvilluar në një shkallë të jashtëzakonshme efikasiteti. Kjo mund t'u ndodhë krijesave të evoluara dhe njerëzve. Qentë e zbutur, majmunët e zbutur, mund të bëjnë shumë gjëra, sepse, megjithëse janë kafshë, janë kafshë të evoluara. Por vështirë se do të gjeni gjenialitet tek një kafshë e evoluar. Do ta gjeni vetëm tek njerëzit.

Kur një njeri ka mundësinë të shijojë kënaqësi fizike dhe mendore, ai nuk gjen interes për kënaqësitë fizike, sepse kënaqësia fizike nuk është vetëm e papërpunuar në cilësinë e saj, por edhe shumë e përkohshme në natyrë. Zgjat një kohë të shkurtër. Në nivelin mendor, njeriu është qenia e gjallë dominuese. Ai bën diçka të re, dëshiron të bëjë diçka të re, për të fituar kënaqësi më të mëdha mendore; dhe ai shpik shumë gjëra dhe angazhohet në aktivitete mendore. Këto gjëra nuk mund të bëhen nga kafshët [jo të evoluara] apo edhe nga krijesa të tjera të evoluara. Dhe këtu qëndron veçantia e qenieve njerëzore. Por unë nuk do të them se është veçantia e qenieve njerëzore, sepse në sferat mendore kënaqësia që merr dikush nuk është gjë tjetër veçse një lloj projeksioni pozitiv i mendjes. Nuk krijon asgjë konkrete, asgjë të qëndrueshme. Dhe çdo herë që ndodh ky projeksion pozitiv, një tjetër pason, një projeksion negativ, vetëm për ta rikthyer mendjen në normalitet. Domethënë, kënaqësia psikike që merr dikush kundërshtohet ose neutralizohet nga një projeksion negativ, nga dhimbja që përjeton për shkak të një projeksioni negativ. Pak a shumë barazohet me zero. Pra, thashë se nuk mund të ketë zhvillim ose përparim në sferat fizike ose psikike.

Tani, në rastin e qasjes psiko-shpirtërore, çfarë ndodh?

Qasja njerëzore ndaj çështjeve shpirtërore do të thotë të luftosh kundër kufizimeve të kohës, hapësirës dhe realitetit fizik. Pra, është zakoni më i mirë i qenieve njerëzore. Dhe ky është ndryshimi midis njeriut dhe kafshës. Edhe kafshët më të evoluara nuk mund ta bëjnë këtë. Tani, gjatë këtij progresi psiko-shpirtëror, kur aspiranti i veçantë kalon vijën e argjendtë midis relativitetit fizik dhe absolutes, ai shkon përtej kontaktit me të gjitha lidhjet tokësore. Dhe ky është destinacioni përfundimtar, dhe ky është dëshira, e të gjitha qenieve njerëzore. Dhe kjo qasje e njerëzve quhet Bhagavata Dharma. Është dharma e saktë, është dharma e vërtetë. Të gjitha idetë e tjera bazohen në "izma" dhe dogma. Ato mund të veprojnë brenda tre sferave të relativitetit: kohor, personalo-fizik dhe hapësinor. Personi inteligjent duhet, që në moshë të re, të nisë këtë rrugë psiko-shpirtërore. Sa më herët që një person fillon ose ecën në këtë rrugë psiko-shpirtërore, aq më mirë. Ai qe e ben kete është i bekuar.

(Shrii Shrii Anandamurtiji)